Iemand zegt: "Het gaat niet goed op mijn werk." Je knikt. Je denkt dat je het snapt. Maar je weet nog niets.
Zo praten mensen. We laten weg, we maken het groter dan het is en we bouwen aannames in. Het meta-model is niets anders dan een setje vragen waarmee je de mist laat optrekken.
- Je lost het echte probleem op, niet je eigen interpretatie ervan.
- Je hoeft minder te raden in gesprekken.
- Je merkt je eigen vage taal op. Dat is vaak de grootste winst.




